Ο Σύγχρονος άνθρωπος στις πόλεις

«Η μητέρα γη είναι πηγή ζωής, δεν είναι πόρος φυσικής ενέργειας»

— Ένας ινδιάνος σε ντοκιμαντέρ
image source


Η σειρά «Ο σύγχρονος άνθρωπος στις πόλεις» έχει τις ρίζες της στην περίοδο που ήμουν φοιτητής κινηματογράφου. Δηλαδή περίπου από το 1997. Έμενα στο Μετς, Παρμενίδου 22 και ήμουν 25 ετών. Εκεί με παρέα μία κουρδιστή μηχανή φιλμ των 16mm είχα άτυπα ιδρύσει μία εταιρεία παραγωγής ταινιών με τον τίτλο «κινηματογράφος των πόλεων». Έχω ένα «θέμα» με τις πόλεις. Τις μεγάλες πόλεις. Τις αγαπώ. Αν με τοποθετούσε κάποιος σε ένα βουνό, ακόμα και με όλες τις ανέσεις, πολύ σύντομα θα ένιωθα βαρετά. Λοιπόν….
Οι επόμενες κινήσεις της σειράς «Ο σύγχρονος άνθρωπος στις πόλεις» θα είναι μάλλον το τύπωμα μίας μεγάλης νουβέλας ή μικρού μυθιστορήματος (όπως προτιμάτε πείτε το) με τον τίτλο «Οι Αθώοι» καθώς και ένα βιβλίο με πεζοποιήματα, όπως μου τα έχουν χαρακτηρίσει, με τον τίτλο «Δωμάτιο 1205». Στους «Αθώους» αξίζει να σημειωθεί (όπως λένε) πως κεντρική ηρωίδα είναι και πάλι η Μάγια (ηρωίδα επίσης στα δύο έργα του παρόντος βιβλίου).
Για την ιστορία και μόνο να αναφέρω πως έχει εμφανιστεί ξανά κείμενο μου σε μία σειρά διηγημάτων από τις εκδόσεις Καστανιώτη το 2000. Χωρίς να το έχω πολυσκεφτεί είχα πάρει μέρος και τελικά κερδίσει τη δημοσίευση στη συλλογή των εκδόσεων με ένα διήγημα με τον τίτλο «Στον 12.09». Έκτοτε σιγή.

Τώρα στο γιατί αποφάσισα πως είναι προτιμότερο να τυπώσω ο ίδιος το βιβλίο μου από το να εμπιστευτώ εκδότη είναι μία ιστορία για την οποία αξίζει να ειπωθούν πολλά και οδυνηρά λόγια.

Αν επιθυμείτε να μάθετε κάτι παραπάνω για εμένα, παραθέτω το κείμενο από το “αυτί” του βιβλίου:

ΑΠΟ ΤΟ “ΑΥΤΙ” ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ»
Συνήθως εδώ μπαίνουν βιογραφικά στοιχεία και σπουδές του συγγραφέα. Όταν πρόκειται για τους άλλους πάντοτε διαβάζω αυτό το σημείο του βιβλίου. Όμως τώρα που πρόκειται για εμένα, δεν θα ήθελα να κουράσω με πράγματα που φοβάμαι θα σας είναι αδιάφορα και περιττά, μα κυρίως δεν θα ήθελα μελλοντικά να νιώθω άβολα με το σημείο του βιβλίου αυτό. Θα ήθελα να αποφύγω να αναμετρηθώ με τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την υπεροψία, από την ειλικρινή αφήγηση των πράξεων της ζωής μου.

Δεν θα αντισταθώ όμως σε όλα τα κλισέ. Θα δηλώσω πως αφιερώνω αυτό το βιβλίο στον έρωτα της ζωής μου, στον γιο μου, Φάνη. Όποτε τον ρωτάω «τί θα ήθελες Φάνη να κάνει ο μπαμπάς όταν μεγαλώσει; Ταινίες ή βιβλία;» μου απαντά ταινίες. Τελικά τύπωσα αυτό το βιβλίο. Η εντολή προστάζει να ακούμε τους γονείς μας, δεν μιλάει για το αντίθετο, σωστά; Αν υπάρχει τέτοια εντολή και την αγνοώ, ας τιμωρηθώ όπως μου αξίζει για αυτή την αμαρτία (μαμά).